Wim van Geelen
Deze keer ga ik op de koffie bij Wim Geelen; een “jongeman” geboren in 1938 die dagelijks werkt aan de bouw van zijn boot.
Wim is een voormalig electro-technicus en sinds zijn 56e met vervroegd pensioen. Wim vertelt: “Ik kon na 40 dienstjaren stoppen en met vervroegd pensioen gaan. Ik heb er geen dag spijt van gehad.”
Er kwam nog meer tijd voor zijn grote hobby: het bouwen van boten.
Om te voorkomen dat we langs elkaar heen zouden praten (ik dacht aan het bouwen van modelboten), loopt Wim naar de kast en laat mij een boekwerk zien. “Dit ben ik aan het bouwen.” Ik sla een boekwerk open wat een verhaal en foto’s onthult over de bouw van een heus schip. Een zeewaardig zeilschip.
Wim verklaart waar het over gaat: “Ik ben al mijn hele leven watersporter. Eerst met een kano, van kano ging ik over op een sloepje, daarna kwam er een klein bootje, toen een groter bootje enzovoorts.
Toen mijn vrouw in 2021 overleed moest ik iets vinden om afleiding te zoeken en bezig te zijn. Ik ben toen lid geworden van De Fisherclub. Een vereniging voor zeilschepen en motorsailers. In datzelfde jaar kocht ik de Fisher 34 Brigantine, een zeewaardig zeilschip. Het lag in Breskens in de haven. Daar is het te water gelaten en met behulp van mensen van de Fisherclub naar Dordt gevaren.”
De boot van Wim ligt al jaren in de jachthaven achter het Wantijbad en elke dag is Wim daar aan het werk aan zijn boot. Wim gaat verder: “Weer of geen weer, bijna elke dag ben ik aan het werk aan het interieur van de boot. Het schiet al aardig op.” Wim toont in het boekwerk de foto’s en bouwtekeningen van hoe het was en hoe het moet gaan worden. De boot biedt nu ruimte aan zes slaapplaatsen.
“Er kwam vier jaar geleden wel even een bouwstop vanwege een gebroken heup na een val. Een operatie volgde. Daar herstelde ik van, maar mijn knie bleek dusdanig slecht dat ik daaraan geopereerd moest worden. Uiteindelijk werden dat drie opeenvolgende knieoperaties, omdat het herstel maar uitbleef. En alsof dat nog niet genoeg was, brak ik daarna mijn knieschijf.”
Wie denkt dat dit het einde van de werkzaamheden aan de boot zou betekenen, heeft het mis. Na nogmaals een heup te breken, dacht Wim even dat dat inderdaad het geval zou zijn, maar ook hier herstelde hij van. Echter na al de breukenellende moet hij zich nu met behulp van een wandelstok voortbewegen, maar dat betekent geen belemmering voor zijn werk aan de boot. Bijna iedere dag gaat hij op de fiets naar de jachthaven.
“Ik ben altijd sportief geweest, dat helpt misschien wel. Ik heb verscheidene marathons gelopen, in een tijd ver voor de heup-en kniebreuken. Ik heb ook nog gefietst, op een sportfiets dan, en ik ben een keer naar Rome gelopen, samen met mijn broer Herman. Dat is een aardig eindje, hoor.” Vorig jaar is Wim voor het eerst met het vliegtuig naar Spanje geweest, maar misschien zien we hem binnenkort wel naar Spanje varen.
