Sjaan zag Johannes naar een auto lopen, instappen en vervolgens wegrijden. “Goh…”, zuchtte Sjaan en ze liep bij het raam vandaan. “Hij rijdt wel auto...”

“Zie je dat, Cor?”, vraagt Sjaan, en ze schuift de vitrage een stukje opzij. “Ze gaan eindelijk aan de slag aan de overkant.” Cor hijst zich overeind uit zijn stoel en gaat achter Sjaan staan om te zien wat ze bedoelt. Recht tegenover hun huis stond het huis van mevrouw Kattenkop al een poosje leeg, maar nu lijkt er beweging in te komen.

Als Cor de woonkamer in komt, zit Sjaan met een tissue haar bloed te deppen. Tijdens de-bijna-val van de fiets heeft ze op haar tong gebeten en die bloedt nu.

Sjaan kijkt Cor vertederd aan wanneer hij zijn been behendig over het zadel zwaait en van de hometrainer stapt. “Mag ik ook eens?”, vraagt Sjaan. Nu ze het idee van sporten heeft opgevat zal ze toch ook aan de bak moeten.

“Cor…”, begint Sjaan, als ze de woonkamer binnenkomen. Nou komt het, denkt Cor, en hij maakt al aanstalten om weer om te keren naar de gang. “Cor…, ik dacht zo…”, maar Sjaan kan haar zin niet afmaken, omdat Cor haar in de rede valt: “Ik ga even boven op mijn fiets. Tot zo!”

Cor heeft een afspraak in het ziekenhuis voor een echo. Natuurlijk gaat Sjaan met hem mee. In de informatie van het ziekenhuis stond dat een matig gevulde blaas nodig was. Voor vertrek naar het ziekenhuis had Cor na zijn ontbijt met twee koppen koffie nog twee glazen water gedronken. Dit voor de zekerheid om met een gevulde blaas het onderzoek te ondergaan.

Als Cor weer de spreekkamer in komt lopen, ziet hij er wat bleekjes uit. Sjaan ziet het meteen en kijkt hem bezorgd aan, kijkt dan de dokter aan en nog eens naar Cor, en omdat de dokter nog geen woord gezegd heeft, kijkt ze Cor vragend aan. De dokter zit iets te typen en de stilte is voor Sjaan onverdraaglijk.

Cor en Sjaan zitten in de wachtkamer van de huisarts. Cor kijkt wat voor zich uit en Sjaan is druk aan het kletsen met Annie. Annie komt voor haar suikercontrole-onderzoek en Sjaan vertelt over het plasprobleem van Cor. Gelukkig dempt ze haar stem, bij dit voor Cor waarschijnlijk gevoelige probleem, maar de meneer naar Cor kijkt toch opeens op vanaf zijn telefoon. Wanneer Sjaan dit ziet, gaat ze fluisterend verder in het oor van Annie, waardoor de meneer zijn blik maar weer op zijn telefoon richt.

De week op Tenerife is omgevlogen. Het was fantastisch om met het hele gezin op vakantie te zijn.

Wanneer de bus stopt bij hun hotel vallen Cor en Sjaan in de volgende verbazing. Bij de ingang staan haar zoon Herman met zijn man Willem, en de kinderen van Hanneke en Bram: Gerrit en Pieter, die al eerder samen met Herman en Willem naar Tenerife waren afgereisd.

De vlucht naar Tenerife verliep voorspoedig, en zelfs Cor had er geen enkele moeite mee. Samen met Bram een spannende film kijken op een tablet, een snackje met een glaasje wijn, een dutje doen, en voor hij zijn ogen open deed was de daling al ingezet.

“Nou... wat doen jullie nou hier? Gaan jullie ook op vakantie? Dat is nou toch toevallig dat we elkaar hier tegenkomen, zeg!” roept Sjaan blij uit. Niemand zegt iets en wanneer er twee seconden niets gezegd wordt, is dat altijd een teken voor Sjaan om het woord weer te nemen.

De dag van vertrek begint al met de nodige stress. “Heb ik nou echt alles? Onze paspoorten, zorgverzekeringspapieren, je plaspillen, onze leesbrillen, adresboek?”, vraagt Sjaan aan niemand in het bijzonder, want Cor zit boven nog even vlug op zijn “hometrainer”.

“Naar Afrika?”, brengt Cor verschrikt uit. “Zo ver weg?”, vraagt Sjaan, en ze kijkt Hanneke met een even verschrikte blik aan. “Het is maar vijf uurtjes vliegen, hoor.”, zegt Hanneke opgewekt. Cor kijkt eerst Hanneke aan, dan Sjaan en kijkt daarna heel demonstratief de andere kant op. Sjaan weet precies wat dat betekent: dit gaat hem niet worden. Vijf uur in een vliegtuig is voor Cor echt een brug te ver, een mission impossible, een groot onoverkomelijk probleem.

Hanneke komt langs om definitief af te spreken voor de vakantie. Als Sjaan de voordeur voor haar open doet, komt Cor ook net aan wandelen. Samen met Hanneke stapt hij binnen.

Cor en Sjaan hebben een nummertje getrokken bij de afdeling waar ze hun paspoorten gaan aanvragen. Er zijn twaalf wachtenden voor hen. Cor is al twee keer even naar buiten gelopen, omdat hij het wachten niet langer kon volhouden. Sjaan durfde niet mee naar buiten, te bang dat dan net hun nummer aan de beurt zou zijn terwijl zij buiten staan.

Terwijl Sjaan sangria inschenkt, pakt Cor de Grote Bosatlas uit de boekenkast. “Hè Cor, nou even niet lezen, hoor. Kom nou maar gewoon even hier zitten, joh. Gezellig.” Sjaan ziet een vakantie opeens weer helemaal zitten en zeker nu de hele organisatie door Hanneke geregeld gaat worden. “Ja, ja, ik zoek alleen even op waar Tenerife ligt. Ik dacht vlakbij Rhodos, toch?” “Spanje, Cor. Ze spreken daar Spaans, dus waarschijnlijk bij Mallorca, want het is een eiland, volgens Hanneke. En het is dus minder lang vliegen dan naar Griekenland.”

Als Hanneke weer naar huis is en Sjaan de koffiemokken naar de keuken brengt, loopt Cor haar achterna. “Kom je afwassen?”, vraagt Sjaan, terwijl ze dondersgoed weet waarom Cor haar achterna komt. Die komt verhaal halen waarom ze opeens heeft ingestemd met een vakantie naar Tenerife. “Wat was dat nou opeens?”, vraagt Cor. “Tenerife? Wil je daar naartoe? Dat is geen Texel, hè.” “Ja, dat weet ik ook nog wel, hoor.”, mompelt Sjaan, terwijl ze de kraan laat lopen.

Sjaan komt terug uit de stad en is hevig teleurgesteld. Ze ploft neer op de bank en uit haar frustratie. “Wat is er in de stad aan de hand? Het is al erg dat V&D weg is, daar kon je nog voor van alles terecht, maar ik kan niet eens in mijn eigen stad een badpak kopen.” Cor toont belangstelling op zijn manier: ”Wat een drama, zeg!”

Terwijl Sjaan naar boven is gegaan om haar badpak op te zoeken voor een mogelijke vakantie in het buitenland, zit Cor met zijn voeten op de salontafel te genieten van een verboden borreltje. Maar zodra hij haar voetstappen op de trap hoort, trekt hij snel zijn voeten van tafel en verstopt zijn borreltje onder de stoel. Met een uitgestreken gezicht kijkt hij naar buiten, alsof er niks aan de hand is. Maar zodra hij weer de kamer inkijkt en Sjaan ziet staan, verslikt hij zich en begint te hoesten. En dat zonder sigaar of sigaret.

“Joehoe!!! Cor, ik ben er weer!”, roept Sjaan als ze binnenstapt.“Ik hoor je!”, roept Cor vanuit de woonkamer. “We gaan op vakantie. En jij mag kiezen waarheen. “, zegt Sjaan enthousiast terwijl ze zich op de bank laat vallen. “Hè, hè, ik heb gewoon hard gelopen, zo leuk vind ik dit.” “Godallemachtig!

“Cor, ik ben zo weg, hoor!” roept Sjaan vanuit de gang naar boven.“Weg? Hoe bedoel je? Waar ga je heen?”, vraagt Cor vanuit zijn trainingskamertje, waar hij zijn hometrainer heeft staan. Heel veel meer kan je er niet over zeggen, want de hometrainer staat daar een beetje te verstoffen. “Ik ga naar de kapper, dat weet je toch nog wel?” roept Sjaan weer naar boven, terwijl ze haar jas aantrekt en haar tas pakt. Dit is voor Cor het directe sein om zijn sigaret te doven en accuut het raam te sluiten, voordat Sjaan naar buiten stapt en hem uit het raam ziet hangen. Net op tijd is het raam dicht en ziet hij Sjaan naar boven kijken. Hij zwaait vrolijk terug naar haar. Nog even… en dan kan het raam weer open. Geen luchtjes binnen.Sjaan heeft een afspraak op het Damplein. Het is weer tijd voor een knipbeurt en een permanent. Haar haar kleurt ze al jaren niet meer, want ze werd gek van de uitgroei. “Hallo tante Sjaan. Gezellig dat je er weer bent.” Sjaan vindt het prima dat de meiden haar tutoyeren, maar haar bij de voornaam noemen, ging haar iets te ver. Dan maar tante Sjaan, als is ze van geen van de kapsters de tante. “Kom maar meteen zitten, hoor.”, zegt Daisy, haar vaste kapster. “Krullen en knippen, hè?” “Ja, maar niet te kort, hoor.”, waarschuwt Sjaan.

Als Sjaan thuiskomt zit Cor op een krukje aan de eettafel. De eetkamerstoelen zijn nog steeds nat van de regenbui waar ze die ochtend tesamen met het hele woonkamerinterieur in stonden. Cor haalt een krukje voor Sjaan. “Hoe was het met je zus?”, vraagt Cor belangstellend, maar eigenlijk heeft hij helemaal niks met Mira.

Als alle natte meubels weer in de kamer staan en met de halve voorraad aan handdoeken is afgedroogd, zakt Sjaan op een stoel neer. Alle moeite voor niks. Een ochtend sjouwen voor nop. “Ach joh…”. Probeert Cor haar op te beuren. “Alles is lekker schoon geregend, de planten lekker besproeid, en je kleedjes uitgeklopt. Prima, toch.” Sjaan kan er de positiviteit niet van inzien. Wat overblijft zijn twee wassen aan handdoeken, en stoelen, waar je voorlopig nog niet op kunt zitten, zonder er met een natte broek vanaf te komen.“Ik ga boven even fietsen.”, en Cor loopt de gang in, haalt uit zijn jaszak zijn aansteker en pakje shag; zijn onmisbare attributen voor een geslaagde work-out. “Ik ga even naar Mira.”, roept Sjaan hem na. Ze moet er even uit. Mira is de oudere zus van Sjaan. Sinds een jaar woont ze in Dubbelmonde in een woongroepje met beginnend dementerende bewoners. 

Als Cor ’s ochtends beneden komt, lijkt het wel of hij een stukje film kwijt is. De halve kamer is ontruimd en het meubilair staat nu in de achtertuin. Achter in de tuin ziet hij Sjaan staan. Ze staat kleedjes uit te kloppen of haar leven er vanaf hangt. Wat heeft hij gemist in dit alles?“Waarom staat mijn stoel in de tuin? Gaan we verhuizen, of zo? “vraagt Cor, als Sjaan weer binnenkomt. “Help even mee, als je wilt. Het vloerkleed moet naar buiten zodat ik het kan kloppen.”,en Sjaan begint al aan een punt van het vloerkleed te trekken. Cor moet haastig opzij stappen om niet omver getrokken te worden. “Waar ben jij nou helemaal mee bezig? Gaan we kamperen in de tuin?” Cor voelt niets voor deze veranderwoede van Sjaan en loopt naar de keuken om een boterham voor zichzelf te smeren.

Er stopt een bestelbus in de straat. Op de zijkant staat DHL. De koerier stapt uit en belt aan bij Cor en Sjaan. “Sjaan, er staat een knul voor de deur met een pakket. Is dat voor…?” Cor kan zijn zin niet afmaken, want Sjaan komt aangedribbeld en doet vrolijk de deur open. “Goeiemiddag.”“Wilt U hier even een krabbeltje zetten?” vraagt de koerier en reikt haar een pen aan. Sjaan dribbelt weer terug naar de woonkamer om haar leesbril te halen, maar als ze terug komt bij de voordeur is de koerier al weggereden en heeft het pakket voor de deur laten staan. “Krijg helemaal het heen en weer.”, moppert Sjaan. “Hoe krijg ik dit nou boven?”

Na de ongelukkige actie van Sjaan om het gordijn van de rails te halen waarbij ze met gordijn en al kwam te vallen, is er een grote scheur in de vitrage ontstaan. “Cor, we hebben nieuwe gordijnen nodig. Maar dat betekent dat er nu echt NIET meer gerookt gaat worden binnenshuis. Geen shag, geen sigaret, geen sigaar, geen pijp en ook geen elektrische sigaret, als je dat maar in je oren knoopt!” Sjaan geeft haar strengheidsbeleid extra lading door met haar wijsvinger vlak voor Cors neus heen en weer te bewegen. De boodschap is bij Cor overgekomen, zonder een enkel woord van bevestiging of ontkenning.“Bovendien is het ook heel slecht voor je en ook voor mij, want ik adem die rook ook in.” Cor haalt zijn schouders op en loopt naar buiten, waar hij in de achtertuin een sigaartje opsteekt. Sjaan kijkt hem vanuit de keuken aan, waarop Cor zijn duim naar haar opsteekt, alsof hij zegt: “Zo goed?”

Cor staat beteuterd te kijken naar het groepje pittig doorstappende dames, onder leiding van een vrolijke, enthousiaste opperstapper, met als hekkensluiter zijn vrouw Sjaan. Wat een teleurstelling! Geen etentje, maar stappen met stokken; voor Sjaan is het meer sjokken met stokken, maar voor Cor staat de rem erop. Daar staat hij dan, met zijn gloednieuwe bergbeklimstappers, zijn stokken en zijn dunne shaggie aan zijn onderlip.Boos gooit hij de stokken aan de kant, smijt zijn peuk op straat en loopt in een moordend tempo, waar de wokdames niet van terug hebben, richting huis. Wat denken ze wel niet? Dat hij zich tussen die kakelende kippen gaat bewegen, en verwachten ze dan ook nog dat hij die dunne stokjes mee laat lopen? Hij is Malle Pietje niet!

Cor heeft nieuwe schoenen gekregen van Sjaan, donkerblauwe met oranje strepen. Hij vindt dat ze lekker zitten, maar iets te sportief naar zijn zin. Sjaan heeft dezelfde, maar dan lichtgrijs met roze strepen. “We lijken wel zo’n ANWB stel.”, zegt Cor als ze beiden hun schoenen aan hebben. “We gaan deze schoenen toch niet aandoen als we gaan eten, hè?”, zegt Cor als Sjaan hem vertelt dat dit soort schoenen speciaal voor het “wokken” zijn. “Eten? Nee, dan heb ik graag dat je ze weer uitdoet. Kijk dat profiel aan de zool, daar gaat van alles tussen zitten en dan kan ik het weer in huis opruimen.”,stelt Sjaan. Cor richt zijn hoofd naar het plafond en kijkt dan zijn vrouw weer aan. Zijn dit voortekenen van beginnende Alzheimer? Wat bazelt ze nou toch allemaal?

Sjaan is boodschappen doen op het moment dat hun dochter Hanneke langskomt. Altijd wanneer Sjaan de deur uit is, neemt Cor het niet zo nauw met de door haar opgestelde huisregels, zoals: geen voeten op de salontafel, niet roken en geen borrels overdag. Hanneke kent haar vader en kent haar moeder, maar ze wil geen verklikker of politieagent spelen. En dus gaat ze zitten naast haar rokende en drinkende papa, die zijn voeten lekker op de tafel laat liggen.

Onderweg naar huis vertelt Arie dat hij Sjaan op de bank zag staan en op het moment dat hij naar haar zwaaide, ze ineens verdween alsof ze in een afgrond gleed. Door het raam keek hij naar binnen en zag haar liggen naast de bank, onder het gordijn. Via de achterdeur is hij naar binnen gegaan en heeft haar bevrijd van het gordijn.“Wat deed ze dan met dat gordijn naast de bank?”, vraagt Cor. “Ze wilde het gaan wassen.” “Was die Trees bij ons thuis?” Cor snapt er geen snars van. Arie moet lachen en vertelt dat hij Cor via zijn telefoon bij de Watertoren gevonden heeft, en niet bij de huisarts, zoals Sjaan vertelde. 

Cor is onlangs bij de “huisarts” geweest op aanraden van Sjaan, maar eigenlijk moet ik zeggen dat Sjaan hem letterlijk richting huisarts geduwd heeft. Dat ging zo:Sjaan: ”Zit je nou alweer zo te hoesten! Zou je niet eens stoppen met die sigaretten; moet je de gordijnen nou eens zien. Ze waren wit toen ik ze kocht, maar Annie dacht laatst dat ik nieuwe beige vitrage had. Cor, ga alsjeblieft buiten roken en als je dan toch buiten bent, loop dan even door naar de huisarts voor dat geblaf van je. Het lijkt wel of er een zeehond in de kamer zit.”Terwijl Cor zijn shag in zijn jaszak stopt, zijn jas aantrekt en richting voordeur loopt, geeft Sjaan hem een klein duwtje richting voordeur. Cor stapt naar buiten en steekt daar een vers gedraaid shaggie op. “Cor! De huisarts is die kant op, hoor!” roept Sjaan hem na. “Ja, ja, ik weet het...”, wetende dat ze hem na zal kijken loopt hij in de goede richting om vervolgens af te slaan richting Damplein. Het is zonnig, maar nog wat fris. Te fris om op een bankje neer te strijken en dus loopt hij over de Kromme Zandweg. Hij zou best eens een bakkie kunnen doen bij de Watertoren.