Wat vooraf gebeurde: De kleine Suzannah had dropjes gekregen van Sjaan, ze had in de bus gespuugd waardoor er een buswissel moest plaatsvinden.
Wanneer de bus stopt bij hun hotel vallen Cor en Sjaan in de volgende verbazing. Bij de ingang staan haar zoon Herman met zijn man Willem, en de kinderen van Hanneke en Bram: Gerrit en Pieter, die al eerder samen met Herman en Willem naar Tenerife waren afgereisd.
Sjaan laat haar tranen stromen bij zoveel blijheid over het samenzijn van haar gezin. “Gefeliciteerd oma!”, roepen Gerrit en Pieter bijna gelijktijdig en omhelzen haar om beurten. Ook Cor krijgt een omhelzing. De zoenen die Cor van Herman en Willem krijgt, blijven voor hem na al die jaren nog steeds een beetje onwennig, maar Sjaan neemt ze hartelijk in ontvangst en klapzoent ze stevig terug.
“Wat geweldig, jongens! Wat een feest! Dat we dit toch mogen meemaken! Cor, wat fantastisch, hè! Het is niet te geloven! Dat jullie dit voor ons doen! Hoe mooi is dat wel niet!” Sjaan komt nooit woorden tekort. Cor daarentegen staat er woordeloos, maar stralend bij.
“Omi, huile?”, horen ze opeens een klein stemmetje vragen. Hierdoor moet iedereen lachen en dat werkt aanstekelijk op de kleine Suzannah, die haar armpjes in de lucht gooit, en “Hoeja!” roept.
Sjaan lacht door haar tranen heen, pakt de kleine meid op en knuffelt haar uitbundig. Even later zit het hele gezelschap buiten op het terras van het hotel. De koffers staan nog onuitgepakt in de kamers. Maar eerst wordt de champagnefles met een knal ontkurkt en wordt er geproost op het bruidspaar.
Het bruidspaar wat elk jaar hun bruidsdag vergat en liet voorbijgaan “Oh ja, we waren eergisteren zoveel jaar getrouwd, toch?” “Och ja, waar blijft de tijd?” Maar deze 55e bruidsdag zullen ze nooit meer vergeten, dat is zeker.
