Wat vooraf gebeurde: Cor en Sjaan vieren met hun kinderen, kleinkinderen en achterkleinkind hun huwelijksjubileum. Een gebeurtenis die ze zelf elk jaar vergaten te herdenken, maar die ze nu nooit meer zullen vergeten…
De week op Tenerife is omgevlogen. Het was fantastisch om met het hele gezin op vakantie te zijn.
Ze zitten nu in het vliegtuig op weg naar Amsterdam en Cor zit te genieten bij het raampje. Er is op dit moment niet veel meer te zien dan een heldere lucht met zon en witte watten onder hem.
Wanneer de daling is ingezet, krijgt hij verschrikkelijke aandrang om te plassen. Aangezien hij helemaal bij het raampje ingeklemd zit en het sein riemen vast elk moment kan komen, probeert hij het nog even op te houden.
“Riem vast, Cor!”, maant Sjaan hem alvast. “Ja, ja.”, zegt Cor, maar hij twijfelt nog sterk of hij toch nog niet eerst even naar het toilet zal gaan. Maar dan is het al te laat; het sein riemen vast licht op en de stewardess kondigt aan dat er geen gebruik meer gemaakt kan worden van het toilet.
Tegen de tijd dat het vliegtuig de grond raakt, breekt het zweet Cor uit. Sjaan ziet het pas op het moment dat ze kunnen opstaan uit hun stoelen. De zweetsnor en de pareltjes op het voorhoofd van Cor horen bij Canarische temperaturen, maar nu eenmaal weer in Nederland komt dit bij Sjaan toch wat beangstigend over.
“Gaat het?”, vraagt ze fluisterend om de anderen niet bezorgd te maken. Cor kreunt wat terug, en wanneer de hele club vakantiegangers uit het vliegtuig stapt, de luchtsluis in, verbreekt Cor zijn eigen hardlooprecord en spurt iedereen voorbij in een wanhopige poging om een toilet in te kunnen stormen.
Sjaan wordt er zelf een beetje pips om de neus van. “Wat is er met pap aan de hand?”, vraagt Hanneke, als ze haar vader weg ziet rennen. “Geen flauw idee…”, antwoordt Sjaan. En als ze hem uit het oog verloren is en absoluut ook geen idee heeft waar hij opeens gebleven is, maakt ze zich ongerust.
Bram is Cor achteraan gerend en is hem gevolgd tot de eerstvolgende toiletruimte. Maar Cor is niet te zien, alleen te horen… Een kreunend geluid komt uit een van de dichte toilethokjes. “Cor! Ben jij daar?”, vraagt Bram. Dan gaat de deur open en stapt Cor met een bezweet hoofd uit het toilet. “Oh, man, ik voel me zo rot!”, zucht Cor. “Ik moest zo erg plassen, maar het blijft bij een paar druppels…”
“Kom! We gaan je naar een dokter brengen.”, is het kordate antwoord van Bram hierop. En niet veel later zit Cor bij de medische hulp van luchthaven Schiphol. De andere familieleden zijn met geruststellende woorden richting huis gestuurd. Na een kort onderzoekje heeft Cor een vervelende, maar zeer opluchtende katheter gekregen, waardoor zijn blaas geleegd wordt. Cor en Sjaan rijden met Hanneke en Bram naar huis. Cor heeft een pijnstiller gekregen en een brief van de arts voor zijn eigen arts in Dordrecht.
In de auto is zijn zweetsnor alweer verdwenen en voelt hij zich alweer wat beter. Maar Sjaan kan haar ogen niet van hem afhouden en ze heeft ook geen woorden meer, behalve het onnodige advies:
“Morgen gaan we meteen naar de dokter, Cor!” “Ja, ja..”, zegt Cor dan maar weer. Dit kan hij zelf alleen maar beamen.
