Deel 26

Als Cor weer de spreekkamer in komt lopen, ziet hij er wat bleekjes uit. Sjaan ziet het meteen en kijkt hem bezorgd aan, kijkt dan de dokter aan en nog eens naar Cor, en omdat de dokter nog geen woord gezegd heeft, kijkt ze Cor vragend aan. De dokter zit iets te typen en de stilte is voor Sjaan onverdraaglijk.

Op het moment dat Sjaan haar mond open wil doen, neemt de dokter het woord. Hij is uitgetypt en vouwt zijn handen in elkaar : “ Zo meneer de Bruin.” En wanneer iemand zijn handen vouwt alsof hij gaat bidden, gaan bij Sjaan automatisch de alarmbellen rinkelen: slecht nieuws, slecht nieuws! “Oh, nee toch dokter!”, kermt Sjaan.

De dokter glimlacht vriendelijk naar Sjaan en gaat verder: “Ik heb niks bijzonders kunnen ontdekken, alles zit op zijn plaats. Maar voor de zekerheid wil ik een echo laten maken om uit te sluiten dat ik iets over het hoofd heb gezien.”

Cor knikt en Sjaan zucht. “Heel verstandig, dokter.” vindt Sjaan, alsof zij de professor is en de arts een stagiaire. Als ze even later samen naar huis wandelen vraagt Sjaan : ”Wat heeft hij nou uitgespookt bij je? Je zag zo wit toen je uit zijn kamertje kwam.”

“Niet normaal, joh. Ik moest in mijn blote kont op de onderzoekstafel. Een inwendig onderzoek noemde hij het. Alsof ik een koe was die moest kalveren. Verschrikkelijk!“ is het klagende antwoord van Cor.

Maar dan komt Sjaan in opstand. Ze kijkt Cor eerst eens even ernstig aan, richt dan haar ogen demonstratief naar boven, staat dan plots midden op de stoep stil, en slaat haar armen over elkaar… “Wat nou?”, vraagt Cor, want hij kent deze gebarentaal en mimiek van Sjaan maar al te goed.

“Eén keer in de 78 jaar krijg jij een “inwendig onderzoek” (Sjaan maakt met haar vingers het aanhalingsteken), en je trekt wit weg.” “Ja, en? Het was echt niet leuk.”, werpt Cor tegen. “Hoe vaak denk je dat ík in mijn blote kont een inwendig onderzoek in mijn leven heb gehad? Tijdens zwangerschappen, na bevallingen, en zelfs ver daarna om de vijf jaar tijdens bevolkingsonderzoeken?”