Wat vooraf gebeurde:
Sjaan was bij haar zus Mira geweest. Mira woont in Parkhoff en is dementerend. Sjaan wilde haar een schoonheidsbehandeling geven, maar Mira was er niet van gediend. Het inspireerde Sjaan om zelf een beautybehandeling te ondergaan, want je wist maar nooit wie je tegenkwam…
Sjaan wandelde terug naar huis. Ze had zojuist een schoonheidsbehandeling gehad en de tekenen daarvan waren nog zichtbaar. Haar huid bij haar wenkbrauwen was rood van het epileren, de haartjes op haar bovenlip waren ruwweg met wax verwijderd en ook daar gloeide haar huid nog na. Ze glom nog van de lekkere crèmetjes die tot slot opgebracht waren. Ze hoopte nu maar dat ze geen bekenden tegen zou komen, want al noemde je dit een schoonheidsbehandeling, de echte schoonheid had het nog niet.
“Heeeeee, laat me raden! Uhhhh, Jeanet! Ja, toch? Heb ik het goed?” Sjaan zag nog rood van alle beauty, maar kleurde nog veel roder, want wie stond daar opeens voor haar neus? “Nee, ik ben Sjaan.”, stamelde ze.
“Ah, ja natuurlijk, Sjaan! Ik wist het wel toen ik je aan de overkant van de straat zag. Mijn dochter komt bij jou aan de overkant te wonen.”, zei Johannes en hij stak zijn linkerhand uit om haar de hand te schudden.
Sjaan stak haar rechterhand uit en wisselde toen snel naar haar linkerhand, omdat haar dat makkelijker handschudden leek. Maar het voelde op deze manier een beetje klungelig aan.
“Oh, goed, hoor.” en Sjaan maakte al aanstalten om door te lopen, maar Johannes hield haar nog staande. “Doe jij nog aan line-dance?”, vroeg Johannes. Sjaan had nu helemaal geen behoefte aan een gezellig praatje en daarom zei ze snel: “Ja, nog steeds, maar ik moet eigenlijk snel door, want de hond zit al de hele middag alleen thuis.” “Okee, ga dan maar gauw. Ik spreek je vast snel weer.”
Sjaan ging er op een holletje vandoor. Onderweg bedacht ze dat ze destijds gezegd had dat ze een hond had en op line-dance zat. Eigenlijk alleen om mee te kunnen praten met hem. Hij had een Schotse Collie, en goh, wat toevallig, zij ook! Hij zat op line-dance en trad op mijn zijn groep. Goh, dat is leuk, zij zat ook op line-dance. Waar? Oh, ergens buiten de stad, in Giessenburg. Ze jokte er lustig op los. Het was ook zo gezellig bij hem. Kaarsjes aan, geurstokjes, zachte muziek, zachte handen...
Maar nu ze terug naar huis liep, leek het of er iemand in deze gedachteballon een speld had geprikt en dat hij met een knal uit elkaar geklapt was.
“Hoe was het bij de schoonheidsmevrouw?”, vroeg Cor toen hij de voordeur voor haar open deed. “Ik wilde eigenlijk de loper voor je uit leggen.” Sjaan kon er de humor niet van inzien en sjokte met een gebogen rug naar de keuken. “Nou, je wordt er niet echt knap van, hè. Dat zie je zeker wel.”, mopperde ze terug. “Sjaantje, jij bent het mooiste meisje wat ik ken.”, zei Cor, maar zelfs die lieve woorden gaven Sjaan dit keer geen goed gevoel.
